strach przed śmiercią
wymaga prawdziwej odwagi
przyznania racji
własnemu umieraniu

ja mam je
wcześniej one mnie
pomieścić ich
nie ma gdzie

szukam magazynu
z dostępem od ręki

na emo-cje

jego masywne cielsko wraz z hukiem wyłoniło się znad bloku. z przerażeniem zauważyłam, że jeszcze nigdy nie widziałam go z tak bliska. przeczuwałam, że jego pojawienie się to obietnica tragedii.

widziałam, jak w zawrotnym tempie schodzi do lądowania, tuż obok, na moich oczach. i jak z impetem odbija się od ziemi nie znajdując na niej bezpiecznego miejsca. z zawrotną szybkością wznosi się ku górze, choć widać, ze brak kontroli oznacza także, że nie ma już ratunku.

stałam na balkonie owładnięta paniką, że koniec może wydarzyć się właśnie teraz. bez nadziei na jakiekolwiek dobre zakończenie. jedno tylko pytanie: czy zabierze mnie ze sobą, zmiecie i zgniecie w ułamku sekundy. czy może opadnie gdzieś dalej.

śledziłam każdy jego ruch. w szaleńczym pędzie uderzył wystarczająco daleko. nieznośny widok wielkiego wybuchu, tumany dymu.

i ten brak ulgi. balkonowe przerażenie. żyję, choć właśnie umarłam ze strachu i odrętwienia.

co jest dalej?

wyrośnięte
jak strzeliste nagrobne tablice
z okien szare ulice
cmentarne alejki, przechodnie
dokądś półspieszne

zapodziane i równie jesienne płatki śniegu
chichotały nie wiedząc
że oto trafiły do własnej umieralni
skazane na przedwczesną śmierć

obudzona tym niemym krzykiem
doświadczyłam soboty
ukłuciem podbrzusznym
ciężarem niemocy

liczyłam więc odchodzące płatki
od czasu do czasu widząc w oddali migoczące miasto
czekając nieznośnie
aż głos jakiś w radio ogłosi koniec

aż cmentarną aleją
pójdę w stronę życia
by nie słyszeć tego głosu
by już nie dotykać głębiej

dziś znów
w środku nocy
obudziłam się
w dwóch połowach

lęk siedział na brzegu łóżka
i bacznie przyglądał
jak stoję przed wysokim progiem
kontaktu z samą sobą

swobodny dryf
od lądu ku morzu
stopy na obu burtach

jeden drobny ruch
i spadnę

to ja bujam
czy wiatr?

albo co ja mogę wiedzieć o piratach

pamiętam tamten most, taki całkiem schodzony. na tyle całkiem, żeby oficjalnie nie przyjmować już kolejnych pieszych. a jednak wchodziło się na niego właśnie na nogach. co chwilę pod stopami zobaczyć można było podspodnie prześwity, wartki nurt rzeki. było w tym chodzeniu dużo podekscytowania, wiatr ewidentnie wplatał we włosy zapachy rozpoczętej przygody. to coś właśnie się działo.

tu kontekst pierwotny trochę dobiega końca.

i nagle - mała zmiana w didaskaliach - jakieś zimne dłonie jednym ruchem podejmują za ciebie decyzję o zbliżeniu. najpierw z bezdechem pchającego się w płuca powietrza, potem zbliżającej się w ogromnym tempie wody. uderzę, czy może mi się uda. tak, to też podekscytowanie, ale podszyte tym nieszczęsnym rozlanym lękiem, który wprawia ciało w bezwład. niezbyt wygodny to strój do przygód. choć potem zostaje już tylko on. lina wytrzymała, tafla zamajaczyła tuż przed nosem. nie muszę już nic więcej. wiszę.

a teraz prawda jest taka. mostu nie było (znaczy on był, tylko trochę inaczej), więc nie było też liny. ale była woda, tylko ciepła i w przyjaznym zetknięciu ze skórą. tam mnie zastał. z głową zanurzoną pod ten strumień, wlazł i obezwładnił. znajomy ścisk w dole brzucha, po którym strużką w stronę odpływu oddalały się kolejno fragmenty mnie. krótkometrażowy i z lokalną adaptacją sceniczną film (może nawet spektakl tylko) o piratach. niskobudżetowy, więc i łajba nie bardzo się znalazła.

ale plot pozostał, woda, przygoda te sprawy. nagłe pstryk pstryk i na chwilę muszę się pożegnać sama ze sobą. mam pomysł, jak to wyłączyć, ale rozwiązanie może mnie zniknąć jeszcze bardziej. zbyt duże ryzyko.

okej, hydraulik zatem.
każda woda kiedyś się kończy, taki jej urok. i każdą wodę można zamknąć. jak tu. W.O.D.A.

pstryk pstryk

teraz już mostu prawie naprawdę nie było.

wiosenna mozaika
z kawałeczków
może
prawie
nie wiem

promień słońca
przeszył ją na wskroś
odbicie
nadało jej tytuł

niepewność

milczenie
ma miliony znaczeń

nie
tylko jedno

w łagodnym zagłębieniu dłoni
przenoszę myśli stąd
w miękkie zakamarki przyszłości
opatulam w przyjemne emocje

zmysły przebrane w pomysły na szczęście
w nastoletnich uciechach bez granic
to znów odziane w dostojne szaty mądrości
krążą, plątają się, ucztują

tak czekam
zamieniając bezczynność
w pełen życia wewnętrzny spektakl